Archives for : Uncategorized

Έκδοση της μπροσούρας: Μετανάστευση: Μια ευκαιρία(;) για το κεφάλαιο

Η μπροσούρα Μετανάστευση: Μια ευκαιρία(;) για το κεφάλαιο γράφτηκε ως αποτέλεσμα των συζητήσεων που είχαμε στη συλλογικότητά μας από το Φεβρουάριο του 2015 και μετά. Τα κείμενα παρουσιάστηκαν αρχικά σε μια συνοπτικότερη εκδοχή τους ως εισήγηση σε μια διεθνή συνάντηση (summercamp) αντιεξουσιαστών κομμουνιστών και αναρχικών το καλοκαίρι του 2016.

Περιεχόμενα

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ; 7

Μόνιμα εγκατεστημένοι μετανάστ(ρι)ες από το Ανατολικό Μπλόκ, τα Βαλκάνια και την Ασία  8

Διερχόμενοι/ες (τράνζιτ) μετανάστ(ρι)ες. 11

Υποκειμενικές αιτίες μετανάστευσης. 13

ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΤΟΥΣ «ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ» ΤΕΛΙΚΑ; 17

ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. 29

Ταξικοί αγώνες σε χώρους δουλειάς – Αγώνες για το μισθό. 30

Αγώνες γύρω από τη συνοριακή πολιτική και τις συνθήκες εγκλεισμού. 32

Εξανθρωπισμένος καπιταλισμός και κίνημα αλληλεγγύης. 33

Αγώνες μαζί με τους μετανάστες. 41

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ(;)ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Το παράδειγμα της Ελλάδας και η πρόσφατη «προσφυγική κρίση»

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η μετανάστευση αποτελεί κεντρικό ζήτημα στις περισσότερες προηγμένες καπιταλιστικές χώρες του δυτικού κόσμου. Ο τρόπος που το κεφάλαιο προσπαθεί να ελέγξει τις μεταναστευτικές κινήσεις αντιστοιχεί κάθε φορά στον τρόπο εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης που επιδιώκει να επιβάλει. Στη δεκαετία του ΄50 και ΄60 ο κεϋνσιανισμός[1] ήταν το σύστημα ρύθμισης των μισθών και το μοντέλο συσσώρευσης και επιβολής της εργασιακής πειθαρχίας ήταν ο φορντισμός[2]. Στον ερειπωμένο μεταπολεμικό καπιταλιστικό κόσμο υπήρχαν άφθονα κεφάλαια διαθέσιμα για επενδύσεις. Το ζητούμενο ήταν η οικονομική ανάπτυξη και για να την επιτύχει το κεφάλαιο εκμεταλλεύτηκε εκατομμύρια μετανάστ(ρι)ες με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Η μετανάστευση εκείνη την περίοδο ήταν αυστηρά οργανωμένη από τα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη για λογαριασμό των αφεντικών που χρησιμοποίησαν τη φθηνή εργασιακή δύναμη των μεταναστ(ρι)ών για να ρίξουν τους μισθούς στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης.

Τη δεκαετία του ΄70 το μοντέλο πειθαρχίας της εργασίας αλλάζει. Ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός[3] εξαντλείται, ταξικοί αγώνες ξεσπούν στους χώρους δουλειάς, οι κοινωνικοί αγώνες οξύνονται (αντιπολεμικά κινήματα, κινήματα γυναικών, μειονοτήτων κλπ) και το κεφάλαιο εισέρχεται σε κρίση αναπαραγωγής που διαρκεί μέχρι σήμερα. Έτσι, η μόνιμη και σταθερή παρουσία εργατών σε έναν εργασιακό χώρο και η ομοιόμορφη αντιμετώπισή τους που αντιστοιχούσε στην ισοπεδωτική παράταξή τους δίπλα δίπλα στη γραμμή παραγωγής και ευνοούσε τη συλλογική οργάνωσή τους -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιούνταν και σε εκείνη τη φάση τακτικές του «διαίρει και βασίλευε»- έδωσε, σταδιακά αλλά πάντως οριστικά, τη θέση της σε κάθε είδους ελαστική μορφή εργασίας. Κάθε τακτική διαίρεσης και κατακερματισμού της εργατικής τάξης υιοθετήθηκε από την καπιταλιστική τάξη προκειμένου να υποταχθούν οι απαιτήσεις της και να επιτευχθεί η γενική μείωση των μισθών.

Από εκείνη την περίοδο και μετά τα σύνορα λειτουργούν ως τρόπος διαλογής των μεταναστ(ρι)ών και ελέγχου της κίνησής τους. Ο τύπος των μεταναστ(ρι)ών που είναι πλέον αναγκαίος για το κεφάλαιο είναι οι εποχικοί/ές, ανειδίκευτοι/ες ή και υψηλής ειδίκευσης, αλλά πάντως οπωσδήποτε το χαρακτηριστικό που απαιτείται από τους καπιταλιστές είναι να φτάνουν στην χώρα προορισμού παράνομοι/ες, εξαθλιωμένοι/ες, αντιμετωπίζοντας βία και ανείπωτες ταλαιπωρίες και επιπλέον πληρώνοντας οι ίδιοι/ες το συχνά υπέρογκο κόστος για τη μετακίνησή  τους. Έτσι, επιτυγχάνεται η πειθάρχηση και η υποταγή τους σε κάθε είδους εργασιακές συνθήκες και ταυτόχρονα ανοίγεται ο δρόμος για την επιβολή των νέων ελαστικών σχέσεων εργασίας στο σύνολο της εργατικής τάξης.

Ωστόσο, από την πλευρά των μεταναστ(ρι)ών, η μετανάστευση αποτελεί την ευκαιρία τους να ξεφύγουν από τη φτώχεια, τον πόλεμο ή την καταπίεση και να διεκδικήσουν ένα μέρος από τον παγκόσμιο πλούτο που συσσωρεύεται κάπου στον δυτικό κόσμο, και στην περίπτωσή μας, στην Ευρώπη. Αυτή η σύγκρουση μεταξύ των επιθυμιών των μεταναστ(ρι)ών και των συμφερόντων των καπιταλιστών οξύνει τον ταξικό ανταγωνισμό και δημιουργεί την πιθανότητα ανάδυσης ταξικών αγώνων.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ΄80 και του ΄90, μιας εποχής καπιταλιστικής άνθισης, οι μετανάστ(ρι)ες είναι επιθυμητοί/ές για το κεφάλαιο, καθώς με τα φθηνά τους μεροκάματα συντελούν στην κερδοφορία του, και συμβάλλουν στην αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. Με ορόσημο τη δεκαετία του 1990, που ξεκινά η μαζική είσοδός τους, βρίσκεται μόνιμα εγκαταστημένη στη χώρα μας μια πολυπληθής μεταναστευτική εργατική τάξη, η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο της δημογραφικής σύνθεσής της. Τα τελευταία οχτώ χρόνια (από το 2009), η κατάσταση άλλαξε εντελώς. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης δεν υπάρχει θέση για τους/τις μετανάστ(ρι)ες στην κατεστραμμένη οικονομία της Ελλάδας. Σε πρώτη φάση η κρατική προπαγάνδα της δεξιάς καλλιεργεί αντιμεταναστευτικό κλίμα και το κράτος οργανώνει την καταστολή των μεταναστ(ρι)ών με απελάσεις, κέντρα κράτησης, συλλήψεις και βασανισμούς με στόχο την απώθησή τους από το ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα σε αυτό το διάστημα μετατρέπεται από χώρα προορισμού σε χώρα διέλευσης (τράνζιτ) μεταναστ(ρι)ών. Σε δεύτερη φάση από την άνοιξη του 2015 μέχρι το Μάρτιο του 2016 που υπογράφτηκε η συμφωνία μεταξύ ΕΕ -Τουρκίας, περίπου 1.000.000 πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες μετακινήθηκαν προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας (860.000 στη διάρκεια του 2015 και περίπου 120.000 μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας).

Η  κρατική διαχείριση έχει περάσει από τον Γενάρη του 2015 στα χέρια της αριστεράς του κεφαλαίου η οποία με μια πρωτοφανή αντιρατσιστική εκστρατεία αλληλεγγύης, τουλάχιστον μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, πέτυχε να παρουσιάσει τις μετακινήσεις αυτές ως «προσφυγική κρίση». Σ’ αυτό το κοινωνικό τοπίο συγκροτείται ένα δίπολο συμφερόντων:

Continue Reading >>

Stand Up Comedy στο Χωρο Αλληλεγγυης και Δράσης Υπόστεγο

afisa_stand_up

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΑΣ

κατεβάστε σε pdf το κείμενο εδώ.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΑΣ

Τα πράγματα δεν μπορούν να είναι πιο καθαρά! Δεν υπάρχει  αμφιβολία  ότι αν το νομοσχέδιο της συγκυβέρνησης της αριστεράς του κεφαλαίου και των ελληναράδων των ΑΝΕΛΛ για την αναμόρφωση του συστήματος Κοινωνική Ασφάλισης,  γίνει νόμος του κράτους  πολύ σύντομα θα πρέπει να  αποχαιρετίσουμε αυτό που ξέρουμε ως κοινωνική ασφάλιση. Στο μεταξύ οι συντάξεις μας τείνουν να γίνουν ένα χαρτζιλίκι,και ενώ  οι παροχές (για την υγεία , ανεργία , μητρότητα κλπ) μειώνονται οι εισφορές  αυξάνουν. Το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου ληστεύει ό,τι απέμεινε και κάθε προηγούμενη αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση τρώει  κυριολεκτικά τη σκόνη του: Αυτή είναι με λίγα λόγια η εικόνα.
Τα τελευταία 25 χρόνια οι καπιταλιστές στοχεύουν τις συντάξεις μας επιχειρώντας να πάρουν πίσω ό,τι αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τον προηγούμενο αιώνα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την εξεγερτική απειλή της εργατικής τάξης.

Για την Ιστορία

Οι καπιταλιστές αναγκάστηκαν να ασφαλίσουν τους εργάτες μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο με αντάλλαγμα να παραμείνουν πειθαρχημένοι , να ενσωματωθούν στο σύστημα και να παράγουν τόσα όσα θα αύξαιναν τα κέρδη των αφεντικών. Οι εργάτες από την άλλη πλευρά, παρόλο που αυτό που κυρίως στόχευαν  ήταν να απαλλαγούν από τη μισθωτή σκλαβιά, αναγκάστηκαν σε συνθήκες γενικευμένης φτώχειας, ανεργίας και εξαθλίωσης να συμβιβαστούν με ένα κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα που τους παρείχε μεν σύνταξη και  κοινωνική ασφάλιση, αλλά διατηρούσε και έντεινε τον κοινωνικό έλεγχο επάνω τους. Όμως, στην αέναη ταξική πάλη, οι εργατικές διεκδικήσεις αποδείχθηκαν για το κεφάλαιο ένα βαρέλι χωρίς πάτο γι’ αυτό και σήμερα οι καπιταλιστές επιχειρούν να πάρουν τη ρεβάνς.

Τι είναι το ασφαλιστικό σύστημα;

Το ασφαλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα από παροχές όπως η σύνταξη, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και διάφορα επιδόματα όπως ασθενείας, ανεργία , μητρότητας κ.α. που προέρχονται από το μισθό μας, δηλαδή τις εισφορές μας, που δεν τον παίρνουμε στο χέρι, αλλά δυστυχώς τον κρατάει το κράτος και τον διαχειρίζεται όπως θέλει. Η Κοινωνική Ασφάλιση είναι ζήτημα που  αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη: τους νέους εργαζόμενους, τους παλιούς, τους άνεργους, και τους συνταξιούχους. Η σύνταξη του παππού και της γιαγιάς τρέφουν 1 στα 2 νοικοκυριά στην Ελλάδα της κρίσης  και της ανεργίας του 24%. Αφορά όμως και  τη νέα φουρνιά εργαζόμενων που εντάσσεται σε ένα εργασιακό καθεστώς με πολύ χειρότερους όρους από τους παλιότερους. Η ανεργία, η επισφαλής και η μαύρη εργασία κάνουν δύσκολη τη ζωή των εργαζομένων, αλλά και χειροτερεύουν στο εδώ και στο τώρα την κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων: οι εισφορές όσων ήδη εργάζονται τροφοδοτούν τις ήδη χορηγούμενες συντάξεις. Άρα όσο μειώνονται αυτές οι εισφορές – λόγω ανεργίας και επισφάλειας – , τόσο θα πρέπει να μειώνονται και οι συντάξεις. Το νέο ασφαλιστικό όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση, αλλά την επιδεινώνει.

Continue Reading >>

Αυτοδιαχειριζόμενο μπαρ του χώρου αλληλεγγύης και δράσης Υπόστεγο

12919353_995697587145634_1651240954_o

 

Δυο λόγια για τη σκηνή του Bristol(trip-hop)
από τους διοργανωτές του αφιερώματος στο αυτοδιαχειριζόμενο μπαρ στο χώρο του Υποστέγου την Παρασκευή στις 21.00

Η ιστορία του trip-hop είναι συνάμα και ιστορία του Λονδίνου και των προαστίων του. Το Λονδίνο και τα προάστιά του τις μέρες εκείνες των early 90′s ήταν ένα σφουγγάρι στο οποίο γραφόταν η ιστορία των περισσότερων μουσικών ειδών τα οποία είναι εδραιωμένα στις δισκοθήκες μας σήμερα. Το punk είχε ήδη εδραιωθεί σαν underground κουλτούρα, το hip-hop είχε ήδη καταλάβει το χώρο που διεκδκούσε με βασικούς εκπροσώπους συγκροτήματα όπως οι ώριμοι πια μουσικά London Posse ή ο Black Radical, οι junglists είχαν καταλάβει όλα τα πειρατικά ραδιόφωνα και δημιουργούσαν μουσικά ρήγματα στις συχνότητες του ραδιοφώνου της πόλης και επίσης, είχαν ήδη ξεκινήσει να ανοίγουν και να λειτουργούν underground clubs στα οποία οι dj’s βάραγαν, electro, την πρώιμη τότε house και την πρωτοεμφανιζόμενη drum “n” bass. Μέσα σε όλο αυτό και οι μετανάστες από την Ασία οι οποίοι εγκλιματίζονταν στο μουσικό δίκτυο και γεννησαν μετά από λίγα χρόνια την μουσικοπολιτική κολλεκτίβα Asian Dub Foundation.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό συναντιέται στην γειτονιά του Bristol μία παρέα αποτελούμενη από μέλη των γνωστών πια Massive Attack, Portishead, Terranova (πολύ πιτσιρίκια τότε), Faithless και τους UNKLE. Μία παρέα αρκετά ανώριμη στο να εκφραστεί με συγκεκριμένο τρόπο μουσικά και συγχρόνως αρκετά μετριοπαθής για τα underground σκηνικά που λάμβαναν χώρα σε δρόμους ή παράνομα clubs. Εκεί λοιπόν, το βασικό και πιο «τρελό» μέλος της παρέας ο Adrian αρχίζει να πειραματίζεται σε downtempo ρυθμούς με μεταχειρισμένα keyboards και ένα δανεικό mpc και οι υπόλοιποι τον ακολουθούν. Ιδρύει τους Massive Attack μαζί με τον επίσης ταλαντούχο Daddy G και κυκλοφορούν τον ιστορικό δίσκο Blue Lines το ’91 από την μόνη εταιρεία που αποφάσισε τότε να ασχοληθεί και να επενδύσει πάνω τους την Virgin Records.
Working class παιδιά μεγαλωμένα σε  κακόφημες γειτονιές του Bristol, όπως το Knowle West ,  κουβαλούν στον ώμο βιώματα από γκέτο, από γυναίκες που δεν τους κατάλαβαν ή δεν τις κατάλαβαν αυτοί, από μουσικές μαγειρεμένες παντού σε αυτό τον κόσμο είτε έχουν βρεθεί εκεί είτε όχι.
Στην ίδια γειτονιά του Λονδίνου 20 χρόνια αργότερα γεννιέται και ο διάσημος γκραφιτάς Banksy ο οποίος παίρνοντας έμπνευση από την underground σκηνή του Bristol, όπου μεγάλωσε ανάμεσα σε καλλιτέχνες και μουσικούς, ξεκίνησε να δημιουργεί με έντονη κριτική διάθεση απέναντι στην κοινωνία και μεγάλες δόσεις από πολιτικό ακτιβισμό.
To trip-hop κατάφερε να ενώσει τον γλυκό ήχο των blues, να σαμπλάρει breaks από funk κομμάτια και να τα μετατρέψει σε μελαγχολικούς χτύπους με βάθος, να δανειστεί και να παραγάγει ηλεκτρονικούς ήχους οι οποίοι να δένουν γλυκά με φυσικά όργανα, να εντάξει σε κάποιες περιπτώσεις  με έναν τελείως μας τελείως δικό του τρόπο και όλα αυτά να τα παρουσιάζει με μία british-rock αισθητική.
Από μεριάς μας θα θυμόμαστε πάντα το κακό παιδί του Bristol, τον Tricky (boy) που πριν περίπου 10 χρόνια είχε έρθει στην Αθήνα να δώσει συναυλία, στην ιστορική μουσική σκηνή «Το Ρόδον», και μας χάρισε μία πρωτόγνωρη εμπειρία κλείνοντας τον φωτισμό και βάζοντάς μας στο τριπ της μπάντας του με μόνο φως την καύτρα του τσιγάρου του…   

 

Εκδήλωση-Συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου

Η Συνέλευση Εργαζομένων – Ανέργων της πλ. Συντάγματος που γεννήθηκε το καλοκαίρι για να εναντιωθεί στα νέα μέτρα που υποτιμούν τη ζωή και την εργασιακή μας δύναμη , που πάρθηκαν αυτή τη φορά από την αριστερά του κεφαλαίου και του κράτους και η Υπόγεια Σήραγγα , προλεταριακή συλλογικότητα που προήλθε από το λεγόμενο “κίνημα των πλατειών” ενάντια στα μνημόνια

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

στον χώρο Αλληλεγγύης και δράσης Υπόστεγο, Σάββατο 23 Γενάρη στις 7 το απόγευμα , 25ης Μαρτίου 38 στην Αργυρούπολη, πλησίον μετρό Αργυρούπολης, πλησίον πλ. Ηρώων Πολυτεχνείου(Αγ. Τριάδα), Λεωφ. 101  χάρτης εδώ

ypostego1

Κείμενο για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο

Download pdf !!

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΕΡΜΑ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΨΟΦΑΝΕ…

Με το 3ο μνημόνιο, αυτό της αριστεράς του κεφαλαίου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμη σκληρή επίθεση: την επίθεση ενάντια στο ασφαλιστικό σύστημα . Αυτή η τελευταία ασφαλιστική μεταρρύθμιση αποτελεί το αποκορύφωμα της καπιταλιστικής επίθεσης στη δυνατότητά μας να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας όταν γερνάμε, αρρωσταίνουμε ή μένουμε άνεργοι. Στοχεύοντας τις συντάξεις μας οι καπιταλιστές επιχειρούν να πάρουν πίσω ό, τι αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τον προηγούμενο αιώνα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την εξεγερτική απειλή της εργατικής τάξης. Η σύνταξη που μέχρι πρότινος ήταν δεδομένη και που σήμερα το κράτος, δεξιό και αριστερό, επιχειρεί να πετσοκόψει, αν όχι να εξαφανίσει, θεσμοθετήθηκε από τα αφεντικά προς όφελός τους. Το κεφάλαιο αναγκάστηκε να ασφαλίσει τους εργάτες για να ασφαλίσει τον εαυτό του: για να διασφαλίσει δηλ. ότι οι εργάτες θα συνεχίσουν να είναι παραγωγικοί και υγιείς.

Τι είναι το ασφαλιστικό σύστημα;

Το ασφαλιστικό σύστημα είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο τους «ώριμους» συνταξιοδοτικά εργαζόμενους αλλά ολόκληρη την εργατική τάξη: τους νέους εργαζόμενους, τους παλιούς, τους άνεργους, και τους συνταξιούχους. Όσο μεγαλύτερο μισθό διεκδικούμε σήμερα τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουμε για μια καλύτερη σύνταξη αύριο. Όσο λιγότερο διεκδικούμε τα ένσημά μας, όσο περισσότερο δεχόμαστε αδήλωτες ώρες εργασίας, τόσο μικρότερη θα είναι και η σύνταξη που θα μας αναλογεί, όταν δεν θα είμαστε ικανοί πια να πουλήσουμε το «τομάρι» μας στην αγορά εργασίας και να αυτοσυντηρηθούμε. Επιπλέον το ασφαλιστικό σύστημα είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη εδώ και τώρα , αλλά και με τα προνοιακά επιδόματα, όπως αυτό της ανεργίας.

Ιστορικά ιδωμένο το ασφαλιστικό σύστημα/σύνταξη είναι μία έκφραση της αντιφατικής σχέσης του προλεταριάτου με το κεφάλαιο: Από την πλευρά των καπιταλιστών, η αναγνώριση των αναγκών των εργατών ήταν απαραίτητη-με αντάλλαγμα βέβαια την πειθάρχησή τους. Η εργατική τάξη μετά τον Α` παγκόσμιο πόλεμο άρχισε να ριζοσπαστικοποιείται και να αποτελεί απειλή που δεν μπορούσε πια να αντιμετωπιστεί με τη βία, ή με την προσφορά προνοιακής φροντίδας αποκλειστικά και μόνο σε όσους είχαν να πληρώσουν. Από την πλευρά των εργατών, η σύνταξη και η κοινωνική ασφάλιση, σε συνθήκες γενικευμένης φτώχειας, ανεργίας και εξαθλίωσης, αποτέλεσε το δέλεαρ για την ενσωμάτωση και την αφομοίωσή τους. Όμως, στην αέναη ταξική πάλη, οι εργατικές διεκδικήσεις αποδείχθηκαν για το κεφάλαιο ένα βαρέλι χωρίς πάτο.

Continue Reading >>

Μικροφωνική-Παρέμβαση στο Μετρό της Δάφνης ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο (8/1/16)

Παρέμβαση με μικροφωνική και μοίρασμα κειμένων για το ασφαλιστικό πραγματοποιήθηκε από κοινού από τη συλλογικότητα Υπόγεια Σήραγγα και τη Συνέλευση εργαζομένων – ανέργων της πλατείας Συντάγματος. Παράλληλα, έγινε αφισοκόλληση και προπαγάνδιση εκδήλωσης – συζήτησης για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο:

final-afisa-autonomo

Ακολουθούν τα κείμενα που μοιράζονταν και διαβάζονταν στη μικροφωνική:

pfd: Κείμενο_Υπόγειας_Σήραγγας

pdf: Κείμενο_Συνέλευσης_εργαζομένων_ανέργων_από_την_πλατεία_Συντάγματος

 

Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγυης στους Απεργούς των Πανεπιστημίων που Διώκονται

afisa_synel

Δυναμική παρέμβαση στο μάθημα ρουφιανο-καθηγήτριας για τους διωκόμενους απεργούς/διοικητικούς

 

pano Matzourani

Χτες Τρίτη 50 συντρόφισσες/οι από εργατικές και φοιτητικές ομάδες βρεθήκαμε απρόσκλητοι στο μάθημα της Ελένης Ματζουράνη, καθηγήτρια Αρχαιολογίας και μέλους του Συμβουλίου Ιδρύματος ΕΚΠΑ.

Το εν λόγω κατακάθι φέρει την κύρια ευθύνη για τις διώξεις 14 απεργών διοικητικών, καθώς μετά το πέρας της απεργίας προσείλθε ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ στην Κρατική ΑΣΦΑΛΕΙΑ και παρέδωσε τα πρακτικά των Γενικών Συνελεύσεων.

Σκοπός της παρέμβασης ήταν να ενημερώσουμε τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στην σχολή για το ποιόν της Ματζουράνη, καθώς και για να κάνουμε σαφές στην ίδια οτι οι μαχητικοί εργατικοί αγώνες έχουν βάθος και συνέχεια και θα τους υπερασπιστούμε.

Ενάντια στην αναπαραγωγή των σχέσεων εκμετάλλευσης που συντελείται στα πανεπιστήμια, φορώντας
τον μανδύα της επιστήμης και της ορθολογικής ακαδημαϊκής γνώσης, οι κοινοί αγώνες εργαζομένων
και φοιτητών θα συνεχίσουν να υψώνουν οδοφράγματα αγώνα.

Να κάνουμε τα πανεπιστήμιά τους μια επισφαλή επένδυση.

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους διωκόμενους διοικητικούς
Δευτέρα 12 Οκτώβρη, 12 μμ Ευελπίδων

Το λίνκ της ενημέρωσης: https://athens.indymedia.org/post/1549884/

Εκδήλωση-συζήτηση για την ποινικοποίηση των απεργιακών αγώνων και τα μέτρα του 3ου Μνημονίου, Κυριακή 4/10, 18.30, στο Υπόστεγο

εκδήλωση 3ο μνημόνιο-ποινικοποίηση των απεργιών

                                  Εισήγηση Εκδήλωσης (pdf)

3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Πέντε χρόνια τώρα η πολιτική της απαξίωσης όχι μόνο της εργασιακής μας δύναμης αλλά και της ζωής μας συνολικά (γνωστή και ως «μνημόνια») συνεχίζεται ακάθεκτη. Την εξυπηρετούν και την προωθούν τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά του κράτους και του κεφαλαίου.

Πέντε χρόνια τώρα έχουμε υποφέρει τα πάνδεινα και έρχεται σήμερα το καπιταλιστικό κράτος να μας διαβεβαιώσει, με τη ψήφιση του 3ου μνημονίου, ότι θα συνεχίσουμε να υποφέρουμε: μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπές στις δαπάνες υγείας και εκπαίδευσης, ανύπαρκτα επιδόματα ανεργίας, αύξηση της άμεσης φορολόγησης των κατοικιών μας, αύξηση της έμμεσης φορολογίας στα τρόφιμα, την εστίαση, τα μέσα μεταφοράς.

Τι είναι τελικά ένα Μνημόνιο;;;

Το σύνολο νόμων που κωδικοποιείται ως μνημόνιο έχει την καταγωγή του από τα Προγράμματα Δομικής Προσαρμογής που εφαρμόστηκαν σε πρώην αποικίες στην Αφρική τη δεκαετία του 1970. Εκεί, εφαρμόστηκε μια πρωτοφανής λεηλασία δημόσιου πλούτου και ζωής των προλετάριων με σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους τα αφεντικά και να γίνουν οι πρόσφατα ανεξαρτητοποιημένες χώρες “κανονικές”. Αυτή η κανονικοποίηση προτάθηκε και στην Ελλάδα από πρωθυπουργούς και κυβερνητικά στελέχη. Αυτό που αποκρύβουν είναι ότι για να γίνει η χώρα κανονική θα πρέπει να μετατραπεί σε εσωτερική αποικία χρέους. Με πρόσχημα το χρέος που πρέπει να πληρωθεί, το κράτος πρέπει να μετασχηματιστεί σε μια μορφή πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Σκοπός δεν είναι η κοινωνική ειρήνη, που πραγματοποιείται μέσω των παροχών του κοινωνικού κράτους, αλλά ο ταξικός πόλεμος εν μέσω Κρίσης. Κάποιες επιχειρήσεις θα κερδίσουν περισσότερα, άλλες θα επιβιώσουν, αρκετές θα κλείσουν ή θα συγχωνευθούν και η εργατική τάξη θα υποτιμηθεί σε σημεία αδιανόητα ως σήμερα. Μαζική ανεργία, μεγάλες μειώσεις μισθών, αυτοκτονίες όσων βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση, ενώ η υγεία, η πρόνοια και η παιδεία γίνονται πολυτελή αγαθά, που πρέπει να πληρώσεις για να έχεις.

Η αστική τάξη μπορεί έτσι να κερδίσει ακόμα περισσότερες θέσεις στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. ” Η Κρίση είναι ευκαιρία” για τα αφεντικά, όπως έλεγε κι ένα λαμόγιο υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Για όσους βέβαια είναι αρκετά ικανοί για να επιβιώσουν, τα κέρδη είτε εξασφαλίζονται είτε αυξάνονται χάρη στη μείωση των μισθών, στις ευκολότερες και μαζικότερες απολύσεις, στις κάθε είδους υποχωρήσεις των εργατών και τις διευκολύνσεις ενός κράτους που κόπτεται για τις επενδύσεις. Η δυσκολία στο δανεισμό από τις τράπεζες είναι κάτι που οι ήττες της εργατικής τάξης θα αναπληρώσουν οικονομικά, και με το παραπάνω.

Παράλληλα, θα πρέπει η κατανάλωση των εργατών να παραμείνει σε ανεκτά επίπεδα για την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Τα εμπορεύματα, άχρηστα και μη, κάπως θα πρέπει να πουλιούνται. Η λύση που χρησιμοποιείται είναι ο μαζικός δανεισμός των εργαζομένων από τις τράπεζες. Η κατανάλωση προωθείται μέσω των πιστωτικών καρτών και των δανείων που δίνονται εύκολα. Αυτός ο δανεισμός όμως, τροφοδοτεί την καπιταλιστική Κρίση. Η εσωτερική αποικία χρέους είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός.

Η επίθεση μέσω του 3ου Μνημονίου

Τα προαπαιτούμενα μέτρα που ψηφίστηκαν και αυτά που θα ψηφιστούν αφορούν τέσσερις επιμέρους πλευρές της συνολικότερης επίθεσης εις βάρος της τάξης μας. Πιο συγκεκριμένα αφορούν:

1) το φορολογικό σύστημα

2) την αγορά μισθωτής εργασίας

3) το συνταξιοδοτικό σύστημα

4) τη συσσώρευση μέσω λεηλασίας.

1) Φορολογικό σύστημα

Continue Reading >>